Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23].

RozdziaÂł 20. Niespodziewane spotkanie

Tak to ju¿ by­wa, ¿e kiedy cz³owiek ucieka przed swoim strachem, mo¿e siê prze­konaÌ, ¿e zd¹¿a je­dynie skrótem na je­go spotkanie.
— J.R.R. Tolkien


Z biegiem czasu Harry Potter, chÂłopiec o kruczoczarnych wÂłosach, drobnej twarzy i jasnozielonych oczach, zmieniÂł siĂŞ w kogoÂś zupeÂłnie innego — kogoÂś, kim powinien byĂŚ od samego poczÂątku. Pod koniec czwartego tygodnia Severus przestaÂł rozpoznawaĂŚ w nim Jamesa.

ChoĂŚ wydawaÂłoby siĂŞ to niemoÂżliwe, krĂłtkie wÂłosy nabraÂły intensywniejszej barwy, migoczÂąc w Âświetle dnia jak czysty wĂŞgiel. Wreszcie miĂŞkko ukÂładaÂły siĂŞ na gÂłowie, ale Harry — nauczony przez lata, Âże wszelkie prĂłby poskromienia baÂłaganu sÂą bezskuteczne — darowaÂł sobie uÂżywanie grzebienia. Nadal wiĂŞc miaÂł na gÂłowie nieporzÂądek, lecz moÂżna byÂło to nazwaĂŚ artystycznym nieÂładem zamiast byciem poraÂżonym piorunem.

Po Lily odziedziczyÂł nos — drobny i idealnie prosty — oraz oczy. Jednak nawet one nabraÂły innego wyrazu. W oprawie gĂŞstych rzĂŞs kontrastowaÂły na tle jasnej buzi, przypominajÂąc dwa starannie oszlifowane szmaragdy. Po Severusie natomiast otrzymaÂł smukÂłe dÂłonie oraz rysy twarzy. Mimo Âże wci¹¿ pozostaÂła w nich pewna delikatnoœÌ ÂświadczÂąca o mÂłodym wieku, linia szczĂŞki wyostrzyÂła siĂŞ, policzki uwydatniÂły, a usta zwĂŞziÂły, co zwiastowaÂło zmiany w póŸniejszym Âżyciu, kiedy Harry stanie siĂŞ mĂŞÂżczyznÂą.

Mimo Âże urĂłsÂł tylko dwa cale <1> — co byÂło rozczarowujÂące, bo nawet z dodatkowym wzrostem pozostawaÂł niÂższy od rĂłwieÂśnikĂłw — chorobliwa koÂścistoœÌ zÂłagodniaÂła, nadajÂąc sylwetce wraÂżenie wytrzymaÂłoÂści. Wreszcie przestaÂł przywodziĂŚ na myÂśl patyczki po³¹czone sznurkiem i Severus nie obawiaÂł siĂŞ, Âże lada moment siĂŞ rozsypie. PrzypuszczaÂł jednak, Âże dziĂŞki eliksirowi witalizujÂącemu, ktĂłry zacz¹³ ostatnio dodawaĂŚ do soku Harry'ego, w ciÂągu najbliÂższych tygodni parĂŞ rzeczy zd¹¿y siĂŞ jeszcze zmieniĂŚ.

Ostatecznie Harry tylko zyskaÂł. StaÂł siĂŞ przystojnym mÂłodzieĂącem, duÂżo przystojniejszym niÂż byÂł James i nieporĂłwnywalnie przystojniejszym od Severusa, ktĂłry sporo cech odziedziczyÂł po Tobiaszu, takich jak ziemista cera, zakrzywiony nos i cienkie wÂłosy z okropnÂą tendencjÂą do przetÂłuszczania. Czasami, gdy obserwowaÂł chÂłopca podczas wspĂłlnych posiÂłkĂłw, kÂąciki jego ust unosiÂły siĂŞ w perfidnym uÂśmiechu na myÂśl, Âże James Potter musi przewracaĂŚ siĂŞ w grobie. Niekiedy jednak wci¹¿ abstrakcyjna idea bycia ojcem nabieraÂła realnoÂści i w takich momentach zadziwiaÂło go, jak to moÂżliwe, Âże miaÂł udziaÂł w stworzeniu czegoÂś tak… niezwykÂłego. Harry nie byÂł zaledwie kopiÂą jego i Lily, ale wyjÂątkowÂą mozaikÂą cech Snape'Ăłw, Prince'Ăłw i EvansĂłw, zagarnÂąwszy dla siebie wszystko, co najlepsze.

Harry zmarszczyÂł brwi i nos. Po tylu dniach spĂŞdzonych razem Severus wiedziaÂł, Âże myÂśli nad problemem, z ktĂłrym nie moÂże sobie poradziĂŚ.

W koùcu ch³opiec skrzywi³ siê i przejecha³ d³oni¹ przez bujn¹ grzywê, która wygl¹da³a, jakby by³a kropka w kropkê œci¹gniêta z Howarda Prince'a. Nastêpnie skreœli³ jedno ze zdaù, zwin¹³ pergamin w rulonik i przesun¹³ w kierunku Severusa. Mê¿czyzna przeskanowa³ list wzrokiem, nadal nie wiedz¹c, co sprawia³o ch³opcu taki problem. Po upewnieniu siê, ¿e zawartoœÌ nie zdradza niczego niepo¿¹danego, rozkaza³ Milly zanieœÌ pergamin do dyrektora, by ten przekaza³ go dalej podczas nastêpnej wizyty w Kwaterze G³ównej Zakonu.

— Zanim wyjdziemy, zaaplikuj maœÌ. — PostawiÂł na blacie sÂłoiczek. — CaÂła maskarada straci sens, jeÂśli twoje czoÂło oznajmi Âświatu, kim naprawdĂŞ jesteÂś.

Harry spojrzaÂł na niego ze zdziwieniem i potarÂł palcami bliznĂŞ w ksztaÂłcie bÂłyskawicy.

— To jÂą da siĂŞ usun¹Ì?

— Nie, poniewaÂż powstaÂła w wyniku czarnej magii, ale moÂżna sprawiĂŚ, Âże bĂŞdzie niewidoczna. Efekt utrzymuje siĂŞ maksymalnie czterdzieÂści osiem godzin i opiera siĂŞ niemal wszystkim czarom ujawniajÂącym. RadziÂłbym jednak aplikowaĂŚ maœÌ codziennie o staÂłej porze, bo traci potencjaÂł w zaleÂżnoÂści od czynnikĂłw atmosferycznych. Woda osÂłabia jej dziaÂłanie, tak jak nadmierne gorÂąco lub zimno.

Harry wzi¹³ s³oiczek do rêki. Zarówno szklane opakowanie, jak i bia³a zawartoœÌ wygl¹da³y zwyczajnie i przypomina³y zwyk³y krem do r¹k. Odkrêci³ wieczko i pow¹cha³. Powietrze wype³ni³a przyjemna woù koniczyny. Nabrawszy odrobinê, rozsmarowa³ w miejscu, gdzie znajdowa³a siê blizna. Po chwili pod opuszkami palców poczu³ niemal g³adk¹ skórê. Tylko jeœli bardzo siê postara³, wyczuwa³, ¿e blizna wci¹¿ tam jest.

— ÂŁaÂł.

Zadowolony z pozbycia siê blizny, nawet jeœli tymczasowo, wsta³ od sto³u i nerwowo wyg³adzi³ letni¹ szatê. Dziœ szli do Londynu, by kupiÌ ró¿d¿kê i za³atwiÌ formalnoœci w ministerstwie.

— Gotowy? — zapytaÂł Snape, gdy stanĂŞli w gabinecie przed kominkiem.

Harry spojrza³ w dó³ na nowe, wypolerowane buty. Po chwili wahania przytakn¹³. Perspektywa podró¿y na ulicê Pok¹tn¹ nie przedstawia³a siê tak zachêcaj¹co jak jeszcze dwa dni temu. Racjonalna czêœÌ umys³u mówi³a mu, ¿e prawdopodobnie niepotrzebnie siê martwi, ale w¹tpliwoœci i tak pozosta³y. Co jeœli ktoœ go rozpozna? Albo wpadnie na przyjació³ i przez przypadek powie coœ, czego nie powinien?

— Wszystko bĂŞdzie dobrze — zapewniÂł Snape. — Nawet jeÂśli twoi przyjaciele odniosÂą wraÂżenie, Âże rozmawiacie ze sobÂą nie po raz pierwszy, stwierdzÂą po prostu, Âże jesteÂście pokrewnymi duszami. Czasem tak siĂŞ zdarza, Âże poznajemy kogoÂś zupeÂłnie nowego, a wydaje nam siĂŞ, jakbyÂśmy siĂŞ znali caÂłe Âżycie. Musisz jedynie pilnowaĂŚ gestĂłw i tego, co mĂłwisz.

Harry westchn¹³ ciê¿ko. Opanowywanie pewnych przyzwyczajeù sprawia³o mu zdecydowan¹ trudnoœÌ. Przez kilka ostatnich dni Snape wci¹¿ go upomina³. Nawet jeœli czêœÌ dawnego zachowania znik³a wraz z nowym wygl¹dem (zauwa¿y³ na przyk³ad, ¿e w nowym ciele du¿o naturalniej siedzi siê lub stoi w pewien okreœlony sposób), to jednak nic nie móg³ poradziÌ na przygryzanie wargi, mierzwienie w³osów czy wzruszanie jednym ramieniem. Jasn¹ stron¹ tej sytuacji by³o to, ¿e powa¿ny problem stanowi³oby dopiero zachowanie wszystkich dawnych przyzwyczajeù. Tych kilku prawdopodobnie i tak nikt nie zauwa¿y. No mo¿e oprócz Hermiony, doda³ ponuro w myœlach.

Tymczasem zaskoczy³o go, ¿e pomimo tylu zmian czu³ siê dobrze we w³asnej skórze, nawet jeœli wci¹¿ nie móg³ przyzwyczaiÌ siê do ogl¹dania w lustrze nieznajomej twarzy i s³uchania g³osu, który nabra³ wiêkszej g³êbi i nieco innej barwy. Koniec koùców Harry zrozumia³, dlaczego proces przemiany trwa³ tak d³ugo. Gdyby nast¹pi³o to w ci¹gu jednego dnia, prze¿y³by prawdziw¹ traumê. Samo wyobra¿enie tego wywo³ywa³o ciarki.

Snape wskaza³ na miseczkê stoj¹c¹ na gzymsie i Harry, rad nierad, chwyci³ garœÌ proszku Fiuu. Nastêpnie wrzuci³ go do ognia i wkroczy³ w p³omienie.

— Dziurawy KocioÂł! — zawoÂłaÂł.

Œwiat zawirowa³ w karuzeli barw i œwiœcie powietrza, kiedy pêdzi³ z zawrotn¹ prêdkoœci¹ przez kolejne kominki. Zrobi³o mu siê niedobrze, wiêc zamkn¹³ oczy i dla pewnoœci bardziej przycisn¹³ ³okcie do boków. Kiedy kominek go wyplu³, niemal rozp³aszczy³ siê na pod³odze, ale w porê ktoœ chwyci³ go za ramiê.

— Wszystko w porzÂądku?

Harry uniĂłsÂł gÂłowĂŞ i spojrzaÂł w prostodusznÂą twarz barmana.

— Um… t-tak? — wyjÂąkaÂł, sprawdzajÂąc, czy na pewno wszystko znajduje siĂŞ na swoim miejscu.

Kominek rozb³ysn¹³ zieleni¹ i z paleniska wyst¹pi³ Snape. Po zobaczeniu barmana skin¹³ g³ow¹ na powitanie.

— DzieĂą dobry, Tom. Alan, wszystko w porzÂądku?

ÂŁysy barman uniĂłsÂł obie brwi w zdziwieniu i przyszpiliÂł chÂłopca spojrzeniem, sprawiajÂąc, Âże Harry przestÂąpiÂł nerwowo z nogi na nogĂŞ.

— Moje nieba, czyÂżby…?

KÂącik ust Snape'a uniĂłsÂł siĂŞ lekko.

— W rzeczy samej — odparÂł spokojnie. — Alan, to jest Tom, wÂłaÂściciel Dziurawego KotÂła. Tom, to Alan, mĂłj syn.

DÂźwiĂŞczÂąca w gÂłosie duma sprawiÂła, Âże przez sekundĂŞ Harry wpatrywaÂł siĂŞ w Snape'a z rozdziawionÂą buziÂą, ale szybko skarciÂł siĂŞ za gÂłupotĂŞ. Snape nie byÂłby szpiegiem, gdyby nie potrafiÂł graĂŚ.

— MiÂło mi pana poznaĂŚ — powitaÂł Harry grzecznie.

— Mnie rĂłwnieÂż, chÂłopcze. — NastĂŞpnie barman zwrĂłciÂł siĂŞ do Snape'a. — Nie wiedziaÂłem, Âże masz syna.

— To samo mĂłgÂłbym powiedzieĂŚ o sobie… — mrukn¹³ Snape z ponurym sarkazmem, ale gÂłoÂśno dodaÂł: — Wybacz, ale spieszymy siĂŞ. Prawdopodobnie w pierwszym tygodniu wrzeÂśnia skuszĂŞ siĂŞ na kieliszek whisky. Przy tak duÂżym zaopatrzeniu szkoÂły zawsze sÂą jakieÂś pomyÂłki i potem trzeba korygowaĂŚ zamĂłwienie u Sluga i Jiggersa.

Barman klasn¹³ w rêce i wyszczerzy³ zêby, powracaj¹c za kontuar.

— AleÂż oczywiÂście. Do widzenia, profesorze Snape.

Wyszli na podwórze. Snape stukn¹³ ró¿d¿k¹ w odpowiedni¹ ceg³ê. Przejœcie otworzy³o siê, ukazuj¹c jak zwykle gwarn¹ i pe³n¹ niesamowitoœci ulicê Pok¹tn¹. Harry wykrêca³ szyjê, chc¹c zobaczyÌ wszystko naraz. ChoÌ zna³ to miejsce bardzo dobrze, liczne stragany i magiczne szyldy przykuwa³y uwagê. Tym razem jednak coœ tu zdecydowanie nie pasowa³o. Czarodzieje zmierzali w poœpiechu od sklepu do sklepu, wodz¹c oczami lêkliwie, jakby w obawie, ¿e nagle ktoœ zaatakuje ich zza pleców.

ZauwaÂżywszy zmarszczone czoÂło Harry'ego, Snape wskazaÂł na najbliÂższÂą witrynĂŞ, gdzie wisiaÂł plakat z ruchomÂą podobiznÂą jednego ze zbiegÂłych ÂśmiercioÂżercĂłw.

— Po ataku na ministerstwo i wtargniĂŞciu do Azkabanu ludzie przestali czuĂŚ siĂŞ bezpiecznie. Czarny Pan powrĂłciÂł, a sÂłudzy sÂą u jego boku. To wystarczajÂący powĂłd do strachu.

Wkrótce natrafili na aptekarniê i mê¿czyzna da³ znak, ¿e zatrzymaj¹ siê w niej na chwilê. Dzwonek przy drzwiach zabrzêcza³, gdy przekroczyli próg. Harry wstrzyma³ oddech, kiedy w jego nozdrza wdar³ siê ostry zapach zió³ i sk³adników do eliksirów. Na pó³kach rozpoœciera³y siê szczurze ³apki, w¹troby jaszczurek, ¿abie oczy, ró¿nokolorowe pazury, wysuszone skóry wê¿y i wiele innych. Wiedziony makabryczn¹ ciekawoœci¹ zajrza³ do beczu³ki, w której p³ywa³o coœ ró¿owego oraz oœlizg³ego. Kiedy rozpozna³ mózgi, natychmiast zadr¿a³ i odwróci³ wzrok.

Poniewa¿ Snape sta³ przy kontuarze, zajêty negocjowaniem cen smoczej krwi i ³usek szyszkowców olbrzymich <2>, z nudów Harry okr¹¿y³ sklep. WiêkszoœÌ ingrediencji by³a absolutnie odra¿aj¹ca, ale od czasu do czasu znajdowa³ coœ na tyle interesuj¹cego, ¿e nie potrafi³ powstrzymaÌ siê od dziabniêcia weù palcem. W³aœnie przygl¹da³ siê czemuœ, co podejrzanie przypomina³o skórê bazyliszka, gdy us³ysza³ swoje imiê. Widz¹c, ¿e Snape dobi³ targu, pos³usznie pod¹¿y³ za nim na zalan¹ s³oùcem ulicê.

To byÂło bardzo dziwne doÂświadczenie — zwyczajnie iœÌ ulicÂą ze ÂświadomoÂściÂą, Âże nie muszÂą obawiaĂŚ siĂŞ ataku. Rola Snape'a gwarantowaÂła im bezpieczeĂąstwo, ale mimo to Harry wolaÂł wrĂłciĂŚ do domu bez Âżadnych niespodzianek. Nie wiedziaÂł, jak zareagowaÂłby, gdyby nagle na ulicy PokÂątnej aportowaÂł siĂŞ Voldemort wraz ze ÂśmiercioÂżercami.

MyÂśli te natychmiast uleciaÂły z jego gÂłowy, gdy dostrzegÂł sklep z markowym sprzĂŞtem do quidditcha. ZwolniÂł wiedziony jak¹œ nienazwanÂą si³¹. Nawet nie zauwaÂżyÂł, kiedy stan¹³ przed wystawÂą, ÂłowiÂąc kaÂżdy detal BÂłyskawicy — od wypolerowanej rÂączki po idealnie proste witki. Wci¹¿ byÂła najlepszÂą miot³¹ Âświata.

Nagle poczuÂł na ramieniu dÂłoĂą Snape'a.

— Przepraszam, ja tylko… — pospieszyÂł z wyjaÂśnieniem.

— Nic nie szkodzi. — Snape pochyliÂł siĂŞ nad jego ramieniem, jakby chcÂąc zobaczyĂŚ BÂłyskawicĂŞ z bliska, i dodaÂł cicho: — Twoja ostatnia miotÂła zostaÂła zniszczona podczas ucieczki, prawda? — Harry nagle zrozumiaÂł, Âże mĂŞÂżczyzna udawaÂł zainteresowanie, Âżeby unikn¹Ì podsÂłuchania przez przechodniĂłw. — Kupienie nowej miotÂły nie byÂłoby problemem, jednak nie bĂŞdziesz mĂłgÂł w tym roku graĂŚ.

Harry spojrza³ na Snape'a os³upia³y. Wpierw nie wierzy³, ¿e mê¿czyzna rozwa¿a³ kupienie nowej miot³y, a potem dotar³a do niego dalsza czêœÌ zdania.

— A-ale dlaczego? — wykrztusiÂł.

Tylko w powietrzu czuÂł siĂŞ prawdziwie wolny. Nie wyobraÂżaÂł sobie teraz jedynie obserwowaĂŚ, jak grajÂą inni.

— PoniewaÂż nie posiadasz peÂłnej sprawnoÂści i byÂłoby to niebezpieczne. Wci¹¿ przyÂłapujĂŞ ciĂŞ na tym, jak siĂŞ potykasz albo jak coÂś wypada ci z rÂąk.

— Ale na pewno jest jakiÂś sposĂłb! — zaprotestowaÂł Âżarliwie. — JakiÂś czar, ktĂłry przykleiÂłby mnie do miotÂły albo uniemoÂżliwiÂł upadek.

— Po co sÂą tÂłuczki? — zapytaÂł nagle Snape.

Przez moment zabrak³o Harry'emu s³ów. Dlaczego Snape zadaje tak oczywiste pytanie?

— ÂŻeby zrzuciĂŚ graczy z miotÂły i tym samym utrudniĂŚ zdobycie kafla albo znicza.

— DokÂładnie. Zatem kaÂżdy czar uniemoÂżliwiajÂący to jest sprzeczny z regulaminem. Ponadto przyklejenie, jak to nazwaÂłeÂś, nie rozwiÂązuje problemu kontroli nad miot³¹. RĂłwnie dobrze moÂżesz wpaœÌ na innego ucznia albo rozbiĂŚ siĂŞ o ziemiĂŞ razem z miot³¹.

Harry wbiÂł wzrok w wystawĂŞ, starajÂąc siĂŞ zapanowaĂŚ nad tym okropnym uczuciem, ktĂłre wezbraÂło w gardle. Los rzeczywiÂście byÂł podÂły. Z kilku drobnych radoÂści, jakie mu pozostaÂły, i to musiaÂł odebraĂŚ. Nawet gdyby Snape nie kupiÂł mu miotÂły — co zresztÂą Harry zakÂładaÂł od samego poczÂątku — zawsze pozostawaÂło poÂżyczenie jednej ze szkolnych. Teraz natomiast okazaÂło siĂŞ, Âże w ogĂłle nie bĂŞdzie mĂłgÂł lataĂŚ — ani na swojej, ani na poÂżyczonej.

Dalsz¹ drogê spêdzili w milczeniu, mijaj¹c kolejne sklepy i stragany. Ca³e wyposa¿enie, wymagane do rozpoczêcia nowego roku szkolnego, zosta³o zamówione przez sowi¹ pocztê, wiêc Harry'emu brakowa³o wy³¹cznie ró¿d¿ki. Nie musia³ nawet odwiedzaÌ Madame Malkin, bo dzieù wczeœniej ponownie przyby³ krawiec Snape'a, tym razem w celu dopasowania szkolnych szat i uzupe³nienia zimowej garderoby. O dziwo, pan Whitby zachowywa³ siê, jakby nigdy wczeœniej nie spotka³ s³awnego Harry'ego Pottera. Jedynym wyjaœnieniem tej ewidentnej luki w pamiêci, jakie przychodzi³o Harry'emu do g³owy, by³o to, ¿e Snape ma z ni¹ coœ wspólnego.

Po krĂłtkim przystanku w Magicznej MenaÂżerii i kupieniu przysmaku dla Hedwigi stanĂŞli przed maleĂąkim sklepem Ollivandera. WyglÂądaÂł dokÂładnie tak jak cztery lata temu. ZÂłuszczone, zÂłote litery zdobiÂły szyld nad drzwiami, a wewnÂątrz byÂło zupeÂłnie pusto, jeÂśli nie liczyĂŚ krzesÂła z wysokim oparciem i pudeÂłek piĂŞtrzÂących siĂŞ od podÂłogi do sufitu.

— DzieĂą dobry — powitaÂł ich znajomy gÂłos. Srebrzyste oczy spojrzaÂły przenikliwie na Harry'ego, by po kilku sekundach przenieœÌ siĂŞ na Snape'a. — W czym mogĂŞ pomĂłc?

— Tego roku Alan do³¹czy do Hogwartu i potrzebuje nowej ró¿dÂżki. WczeÂśniejsza zostaÂła zÂłamana podczas upadku z miotÂły.

— MajÂą jÂą paĂąstwo przy sobie? — zapytaÂł Ollivander, a jego oczy spoczĂŞÂły ponownie na Harrym, jakby oczekujÂąc, Âże za moment owÂą ró¿dÂżkĂŞ pokaÂże.

Kiedy Snape siêgn¹³ za pazuchê z wyraŸnym zamiarem, serce Harry'ego skoczy³o do gard³a. Snape nie mo¿e posiadaÌ jego zniszczonej ró¿d¿ki, prawda? A nawet jeœli jakimœ cudem j¹ znalaz³, oznacza³oby to, ¿e Ollivander natychmiast rozpozna, do kogo nale¿y!

Jednak wyci¹gniêta przez niego ró¿d¿ka nie mia³a jedenastu cali i nie by³a wykonana z ostrokrzewu.

— Hm… — mrukn¹³ Ollivander, ostroÂżnie ujmujÂąc dwa koĂące po³¹czone wy³¹cznie cienkim w³ókienkiem. — Z przykroÂściÂą muszĂŞ stwierdziĂŚ, Âże ma pan racjĂŞ, profesorze Snape. PaĂąski syn bĂŞdzie potrzebowaÂł nowej ró¿dÂżki. RdzeĂą jest uszkodzony, a tego nie da siĂŞ naprawiĂŚ. — ZbliÂżyÂł ró¿dÂżkĂŞ do twarzy i przesun¹³ dÂługim palcem po rÂączce. — Tak, dzieÂło Gregorowicza. DziesiĂŞĂŚ cali, jesion, wÂłos z grzywy sfinksa.

NastĂŞpnie wszystko potoczyÂło siĂŞ jak podczas pierwszej wizyty. Ollivander zapytaÂł, ktĂłra rĂŞka ma moc, taÂśma pobraÂła pomiary, a potem podawaÂł ró¿dÂżki do wyprĂłbowania. Niestety i tym razem Harry prĂłbowaÂł i prĂłbowaÂł, ale Âżadna nie byÂła odpowiednia — albo reagowaÂła awersjÂą, albo nie dziaÂłaÂła, albo teÂż czarodziej zabieraÂł jÂą, mruczÂąc „nie, nie…”, zanim Harry zd¹¿yÂł machn¹Ì. Po godzinie, kiedy wokó³ nich urosÂły stosy wyprĂłbowanych ró¿dÂżek, pan Ollivander byÂł w rozterce, a Harry czuÂł ogromne rozczarowanie.

— Przyznam, Âże juÂż kilka razy miaÂłem podobnÂą sytuacjĂŞ, ale ostatecznie zawsze udawaÂło siĂŞ znaleŸÌ odpowiedniÂą ró¿dÂżkĂŞ. Tym razem obawiam siĂŞ jednak, Âże nie posiadam takiej, ktĂłra byÂłaby chĂŞtna wybraĂŚ pana Alana.

Czarodziej wydawaÂł siĂŞ bardzo zaniepokojony tym faktem.

— Czy moÂżna wykonaĂŚ ró¿dÂżkĂŞ na zamĂłwienie? — zapytaÂł Snape. — MoÂże to bĂŞdzie wÂłaÂściwe wyjÂście?

— Jak najbardziej. Niemniej problem moÂże tkwiĂŚ w wyborze rdzenia. UÂżywamy tylko rogĂłw jednoroÂżca, piĂłr feniksa i smoczych serc… — Nagle oczy Ollivandera rozszerzyÂły siĂŞ do komicznych rozmiarĂłw. Z nowym wigorem ruszyÂł do wystawy, gdzie na wyblakÂłej poduszce leÂżaÂła samotna ró¿dÂżka <3>. Harry usÂłyszaÂł, jak czarodziej mruczy do siebie: — Czemu wczeÂśniej o tym nie pomyÂślaÂłem…

Ollivander podniós³ ostro¿nie ró¿d¿kê. Przypomina³a koœÌ s³oniow¹, a na jej r¹czce widnia³y dziwne znaki.

— Liczy niemal dwa i pó³ tysiÂąca lat i jest jednÂą z pierwszych ró¿dÂżek, jakÂą wykonali Ollivanderowie. Przez tak dÂługi czas nie znajdywaÂła wÂłaÂściciela, Âże w koĂącu staÂła siĂŞ jedynie eksponatem. ZaÂłoÂżyciel sklepu, Marcus Ollivander, tworzyÂł wtedy z przeró¿nych magicznych stworzeĂą. GryfĂłw, wiwern, a nawet bazyliszkĂłw. Ta jest wykonana z osiki, ma dokÂładnie dwanaÂście cali i rdzeĂą z piĂłra pegaza. Pegazy to potĂŞÂżne stworzenia, ale rĂłwnieÂż niezwykle szlachetne — sÂą szybkie i wytrzymaÂłe, a jednoczeÂśnie przyjacielskie i Âłagodne. PotrafiÂą uzdrowiĂŚ Âśmiertelnie chorego czÂłowieka, jeÂśli zasÂłuÂży sobie na ich miÂłoœÌ. Jednak rzadko darzÂą zaufaniem i oddajÂą swoje serce. MoÂże dlatego ró¿dÂżka nie znalazÂła wÂłaÂściciela. JeÂśli bĂŞdzie komuÂś sÂłuÂżyĂŚ, to tylko jednemu czarodziejowi. W obcych rĂŞkach stanie siĂŞ zaledwie kawaÂłkiem drewna. WÂątpiĂŞ nawet, czy w razie przegranej w pojedynku rozpozna innego wÂłaÂściciela niÂż tego, ktĂłrego wybraÂła na samym poczÂątku.

— A te znaki? — zapytaÂł Harry.

Nigdy wczeœniej nie widzia³ ró¿d¿ki wykonanej w ten sposób, na dodatek tak piêknie.

— Celtyckie symbole. — Czarodziej obrĂłciÂł powoli ró¿dÂżkĂŞ. — Zobacz, jest ich piĂŞĂŚ, co nie jest bez znaczenia. O ile czwĂłrka przedstawia cztery elementy wszechÂświata, jak chociaÂżby cztery ÂżywioÂły czy cztery pory roku, o tyle piÂąty element je jednoczy. Razem sÂą ÂźrĂłdÂłem mocy, ktĂłra moÂże zostaĂŚ wykorzystana przez ludzki umysÂł. — DÂługi palec wskazaÂł pierwszy symbol, a przynajmniej tak siĂŞ Harry'emu wydawaÂło, bo ciĂŞÂżko byÂło powiedzieĂŚ, gdzie znaki siĂŞ zaczynaÂły, a gdzie koĂączyÂły. — Pierwsza to quaternara, plecionka tarczy. Symbolizuje ochronĂŞ, ale poniewaÂż ma otwarte ÂścieÂżki, oznacza rĂłwnieÂż podró¿. Celtyccy wojownicy dekorowali niÂą wÂłasne tarcze. Druga to plecionka wiecznoÂści i symbolizuje zwyciĂŞstwo Âżycia nad ÂśmierciÂą. Trzecia to triquetra, inaczej trzy jednoÂści. Przedstawia nierozerwalnÂą wiĂŞÂź. ÂŁÂączy przeszÂłoœÌ, teraÂźniejszoœÌ i przyszÂłoœÌ, a takÂże kreacjĂŞ, trwanie i destrukcjĂŞ. Czwarta nazywa siĂŞ triskelion. Jej wyglÂąd opiera siĂŞ na koncepcji ruchu, bo symbolizuje dziaÂłanie i rozwĂłj. Ostatnia natomiast znana jest jako drzewo Âżycia lub wĂŞzeÂł dara, poniewaÂż „doire” w jĂŞzyku irlandzkim znaczy „dĂŞbowe drzewo”. MiaÂła szczegĂłlne znaczenie w czasach najwiĂŞkszej prĂłby, kiedy trzeba byÂło wykazaĂŚ siĂŞ wewnĂŞtrznÂą si³¹, odwagÂą i mĂŞstwem. — Ollivander uniĂłsÂł wzrok znad ró¿dÂżki. — PodsumowujÂąc, razem stajÂą siĂŞ potĂŞÂżnym magicznym talizmanem <4>.

Nawet Snape sprawia³ wra¿enie zainteresowanego. Pochyli³ siê nisko, studiuj¹c z bliska bia³¹ ró¿d¿kê.

— W po³¹czeniu z drewnem, rdzeniem i symbolami Âśmiem twierdziĂŚ, Âże to jedna z najpotĂŞÂżniejszych ró¿dÂżek, jakie kiedykolwiek zostaÂły wyprodukowane przez OllivanderĂłw. Niestety nikt nie wydawaÂł siĂŞ jej wystarczajÂąco godny.

Harry westchn¹³ ze zrezygnowaniem. Skoro ró¿dÂżka nie znalazÂła wczeÂśniej wystarczajÂąco godnego czarodzieja, nie byÂło szans, Âżeby wybraÂła akurat jego. MoÂże polubiÂłaby Merlina albo Dumbledore'a — kogoÂś mÂądrego, szlachetnego, odwaÂżnego i potĂŞÂżnego — ale z pewnoÂściÂą nie Harry'ego.

Jednak Ollivander wyci¹gn¹³ ku niemu ró¿d¿kê i ch³opiec nie mia³ innego wyboru, jak j¹ chwyciÌ.

Gdy tylko czubki palcĂłw dotknĂŞÂły biaÂłego drewna, poczuÂł przyjemne ciepÂło, a przez jego ciaÂło przemknĂŞÂła nieopisana radoœÌ. RozeÂśmiaÂł siĂŞ, gdy z koĂąca ró¿dÂżki wytrysnĂŞÂły zÂłote i srebrne iskry, oÂświetlajÂąc caÂły sklep. CzuÂł siĂŞ tak, jakby odzyskaÂł utraconego przyjaciela albo znalazÂł coÂś niezwykle cennego — cenniejszego od skarbĂłw skrytych w podziemiach Gringotta, a juÂż na pewno cenniejszego niÂż wszystkie miotÂły Âświata.

Kiedy spojrzaÂł na Ollivandera, w oczach czarodzieja bÂłyszczaÂły Âłzy wzruszenia.

— Cudownie, cudownie! Ten dzieĂą przejdzie w mojej rodzinie do historii. Dwa i pó³ tysiÂąca lat! Nie sÂądziÂłem, Âże doÂżyjĂŞ tej chwili. NaprawdĂŞ nie sÂądziÂłem. Nie do wiary. No, no, no, panie Snape, z pewnoÂściÂą moÂżna spodziewaĂŚ siĂŞ po panu wielkich rzeczy! ByĂŚ moÂże nawet zmieni pan bieg historii.

Dreszcz przebiegÂł po plecach Harry'ego. Ollivander nie byÂł daleki od prawdy. JeÂśli jakimÂś cudem uda siĂŞ mu kiedyÂś pokonaĂŚ Voldemorta, zdecydowanie bĂŞdzie to moÂżna nazwaĂŚ zmianÂą biegu historii.

Snape zap³aci³ Ollivanderowi piêÌdziesi¹t galeonów, o dziesiêÌ wiêcej ni¿ ten za¿¹da³, twierdz¹c, ¿e taka ró¿d¿ka wymaga swojej ceny. Zaaferowany czarodziej odprowadzi³ ich do drzwi, k³aniaj¹c siê w pas na po¿egnanie.

Harry ostro¿nie schowa³ nowy nabytek do kieszeni szaty i westchn¹³ szczêœliwie. Mia³ now¹ ró¿d¿kê i do tego nie byle jak¹.

Snape spojrzaÂł na niego i kÂąciki jego ust uniosÂły siĂŞ w uÂśmiechu.

— MuszĂŞ stwierdziĂŚ, Âże to byÂło niezwykÂłe.

Harry przytakn¹³ w pe³nej zgodzie.

— Do tej pory nie wierzĂŞ, Âże ró¿dÂżka wybraÂła wÂłaÂśnie mnie. ByÂłem pewny, Âże wyjdĂŞ ze sklepu z pustymi rĂŞkami.

— WedÂług mojej wiedzy ró¿dÂżki wykonane z osiki posiadajÂą wybitny potencjaÂł magiczny i sÂą idealne zarĂłwno do walki ofensywnej, jak i defensywnej. PrzykÂładowo w osiemnastowiecznych klubach pojedynkĂłw posiadano ró¿dÂżki wykonane wy³¹cznie z osiki. Nie doœÌ, Âże Âładnie wyglÂądajÂą, to jeszcze w razie ataku przez wampira mogÂą posÂłuÂżyĂŚ jako koÂłek do przebicia serca. Mimo Âże jestem przeciwny uÂżywaniu ró¿dÂżek w tak niegodny sposĂłb, z pewnoÂściÂą nie zawahaÂłbym siĂŞ dÂźgn¹Ì niÂą wampira w akcie desperacji. Jestem przekonany, Âże bĂŞdzie ci dobrze sÂłuÂżyĂŚ.

Harry wlepi³ rozszerzone oczy w Snape'a. Nigdy nie wpad³by na to, by u¿yÌ ró¿d¿ki w taki sposób, choÌ po zastanowieniu mia³o to sens. W trzeciej klasie przerabiali wampiry, wiêc doskonale zdawa³ sobie sprawê, ¿e potrafi¹ byÌ równie niebezpieczne co wilko³aki podczas pe³ni. Poniewa¿ czarodzieje polegali na ró¿d¿ce, Remus nauczy³ ich zaklêÌ pozwalaj¹cych utrzymaÌ g³odnego wampira na dystans, ale Harry wiedzia³, ¿e teoria nie zawsze sprawdza siê w praktyce. Wtedy rzeczywiœcie posiadanie pod rêk¹ osinowego ko³ka mo¿e uratowaÌ ¿ycie. Problem polega³ na tym, ¿e ¿aden normalny czarodziej nie nosi³ go w torebce, tak na wszelki wypadek.

ByÂł tak zaabsorbowany wÂłasnymi myÂślami, Âże nie zwracaÂł uwagi na to, co siĂŞ wokó³ niego dzieje. Powietrze zostaÂło wydarte z jego pÂłuc, kiedy z ca³¹ si³¹ zderzyÂł siĂŞ z czymÂś miĂŞkkim, a jednoczeÂśnie nieustĂŞpliwym. W porĂŞ Snape zÂłapaÂł go za ramiĂŞ, ratujÂąc przed zwaleniem z nĂłg. Zdezorientowany Harry wydukaÂł krĂłtkie „dziĂŞki”. Przed nim, wÂśrĂłd rozrzuconych na bruku ksi¹¿ek, zobaczyÂł burzĂŞ brÂązowych lokĂłw, ktĂłra mogÂła naleÂżeĂŚ tylko do jednej osoby.

Hermiona.

Harry sta³ jak spetryfikowany, gdy przyjació³ka wrzuca³a do torby kolejne ksi¹¿ki. Snape œcisn¹³ jego ramiê ostrzegawczo.

— Panno Granger, proszĂŞ na przyszÂłoœÌ patrzeĂŚ przed siebie! — GÂłos Snape'a przeci¹³ powietrze jak brzytwa.

Hermiona podniosÂła torbĂŞ i z przeraÂżeniem spojrzaÂła na gĂłrujÂącego przed niÂą nauczyciela.

— Bardzo przepraszam, panie profesorze. NaprawdĂŞ nie wiem, jak mogÂłam nie zauwaÂżyĂŚ… SÂłowo dajĂŞ… Wszystko w porzÂądku? — zwrĂłciÂła siĂŞ do Harry'ego, ktĂłry wci¹¿ bĂŞdÂąc oszoÂłomionym, jedynie kiwn¹³ gÂłowÂą. Dziewczyna wyciÂągnĂŞÂła dÂłoĂą. — Chyba siĂŞ nie znamy. Nazywam siĂŞ Hermiona Granger.

Harry uœcisn¹³ d³où i wykrztusi³:

— Alan. Alan Snape.

BrÂązowe oczy rozszerzyÂły siĂŞ w zaskoczeniu i z ust dziewczyny wydobyÂło siĂŞ krĂłtkie „och”. SpojrzaÂła na Snape'a, a potem na Harry'ego, jakby prĂłbowaÂła ich porĂłwnaĂŚ.

— Nie wiedziaÂłam… To znaczy nie przypuszczaÂłam, Âże ma pan… no wÂłaÂśnie...

Zak³opotana Hermiona, która nie wie, co powiedzieÌ, by³a tak rzadkim zjawiskiem, ¿e Harry od razu siê uœmiechn¹³.

— Nie sprawia takiego wraÂżenia, prawda? — zaÂżartowaÂł, dostajÂąc od Snape'a kolejne ostrzeÂżenie, na co miaÂł ochotĂŞ wywrĂłciĂŚ oczami.

Hermiona zarumieniÂła siĂŞ jeszcze bardziej, ale widzÂąc pochmurnÂą minĂŞ mĂŞÂżczyzny, szybko zmieniÂła temat.

— Nie pamiĂŞtam ciĂŞ z Hogwartu. UczĂŞszczasz do ktĂłrejÂś z zagranicznych szkó³?

Harry od razu poznaÂł, Âże przyjació³ka umiera z ciekawoÂści, by zapytaĂŚ „dlaczego nie do Hogwartu?”. Wszak Snape jest tam profesorem, a sam Hogwart miaÂł sÂławĂŞ na caÂły Âświat. Jednak dobre maniery i obawa przed gniewem Snape'a powÂściÂągnĂŞÂły jej pragnienie zdobycia wiedzy.

— PobieraÂłem prywatnÂą edukacjĂŞ. Ale w tym roku idĂŞ do Hogwartu. DÂługa historia.

— Na pewno ci siĂŞ u nas spodoba. Sama nie mogĂŞ siĂŞ juÂż doczekaĂŚ pierwszego wrzeÂśnia! — Nagle dojrzaÂła coÂś w oddali. Na szczĂŞÂście byli to tylko paĂąstwo Granger. Harry nie wiedziaÂł, jak poradziÂłby sobie, gdyby zjawili siĂŞ jeszcze Ron i reszta WeasleyĂłw. Owszem, tĂŞskniÂł za nimi, ale kompletnie nie wiedziaÂł, jak odnaleŸÌ siĂŞ w skĂłrze Alana Snape'a. — No to do zobaczenia w pociÂągu. Do widzenia, profesorze.

Harry pomachaÂł jej na poÂżegnanie.

Snape nie odpowiedziaÂł, choĂŚ nie spuszczaÂł z Hermiony wzroku, dopĂłki nie zniknĂŞÂła w tÂłumie.

— MogÂłeÂś jej odpowiedzieĂŚ — burkn¹³ Harry, zÂły na tak niegrzeczne potraktowanie przyjació³ki.

Snape prychn¹³.

— Nigdy nie lubiÂłem panny Wiem-To-Wszystko. Straszna z niej mÂądrala, ktĂłra pragnie byĂŚ w centrum uwagi.

— GdybyÂś naprawdĂŞ znaÂł HermionĂŞ, nie mĂłwiÂłbyÂś tak.

Na te s³owa Snape jedynie mrukn¹³ niezobowi¹zuj¹co.

WkrĂłtce zostawili za sobÂą PokÂątnÂą. Przez dÂłuÂższy czas szli ulicami mugolskiej czĂŞÂści Londynu, aÂż trafili na niezbyt zachĂŞcajÂąco wyglÂądajÂącÂą alejkĂŞ, ktĂłra znajdowaÂła siĂŞ wÂśrĂłd niskich, obdrapanych biurowcĂłw.

— Wskakuj — nakazaÂł Snape, wskazujÂąc na czerwonÂą budkĂŞ telefonicznÂą. BrakowaÂło w niej kilku szyb, a aparat telefoniczny wisiaÂł krzywo, jakby ktoÂś usilnie prĂłbowaÂł go oderwaĂŚ.

Nieco zbity z tropu wszed³ do œrodka. Snape wcisn¹³ siê obok i chwyci³ za s³uchawkê. Nastêpnie wykrêci³ numer szeœÌ, dwa, cztery, cztery, dwa.

— M-A-G-I-A — skomentowaÂł Snape. — HasÂło otwierajÂące przejÂście do ministerstwa.

Z wnĂŞtrza aparatu rozlegÂł siĂŞ chÂłodny ÂżeĂąski gÂłos:

— Witamy w Ministerstwie Magii. ProszĂŞ podaĂŚ imiĂŞ, nazwisko i sprawĂŞ.

Snape udzieliÂł wymaganej informacji i szczelina, ktĂłra zwykle zwraca monety, wypluÂła dwie srebrne plakietki. PrzypiĂŞli je sobie do piersi.

— Szanowny interesancie, przypominamy o koniecznoÂści poddania siĂŞ kontroli osobistej i okazania ró¿dÂżki do rejestracji przy stanowisku ochrony, ktĂłre mieÂści siĂŞ w koĂącu atrium.

Pod³oga budki telefonicznej zadygota³a i zaczêli opadaÌ. Chodnik przesuwa³ siê w górê, a¿ zostali poch³oniêci przez ciemnoœÌ, ale nied³ugo potem u ich stóp pojawi³ siê pasek z³otego œwiat³a, który rozszerza³ siê, z wolna ukazuj¹c imponuj¹cej wielkoœci hol z wypolerowan¹ posadzk¹ z ciemnego drewna.

— Ministerstwo Magii Âżyczy paĂąstwu miÂłego dnia — oznajmiÂł kobiecy gÂłos.

Drzwi otworzy³y siê i Harry okrêca³ g³owê, chc¹c przyjrzeÌ siê wszystkiemu naraz: sufitowi z lœni¹cymi, nieustannie zmieniaj¹cymi siê symbolami; kominkom, z których co parê sekund ze œwistem wynurza³a siê nowa postaÌ; fontannie z pos¹gami centaura, goblina i skrzata domowego wpatruj¹cych siê z zachwytem w dwóch czarodziejów, a tak¿e ubranemu w ró¿nokolorowe szaty t³umowi, który zmierza³ ku z³otym wrotom w drugim koùcu holu<4>.

— TĂŞdy — powiedziaÂł Snape, kierujÂąc siĂŞ do biurka, nad ktĂłrym wisiaÂła tabliczka z napisem: OCHRONA.

Kiedy zostali zeskanowani prêtem przypominaj¹cym antenê samochodow¹, a ich ró¿d¿ki zmierzono na mosiê¿nej wadze o jednej szalce, przeszli do mniejszego holu, gdzie znajdowa³o siê kilkanaœcie wind. Nie minê³o wiele czasu, a¿ krata najbli¿szej z nich rozsunê³a siê i w milczeniu zjechali w dó³, ku Departamentowi Czarodziejskiej Rodziny mieszcz¹cemu siê na czwartym piêtrze.

Na koùcu korytarza przywita³ ich Dumbledore i zaprowadzi³ do sali pachn¹cej pergaminem, w której wszêdzie piêtrzy³y siê szuflady. Dyrektor machn¹³ ró¿d¿k¹ i jedna z nich rozb³ys³a na z³oto. Wy³owi³ w³aœciw¹ teczkê, a nastêpnie wskaza³ na dwa fotele stoj¹ce przy mahoniowym biurku.

— Severusie, wypeÂłnij tutaj.

Harry zerkn¹³ na pergamin, ktĂłry Dumbledore poÂłoÂżyÂł przed Snape'em. ByÂł to dÂługi formularz z mnĂłstwem rubryk, a wszystkie dotyczyÂły Harry'ego — jego poprzedniego oraz nowego imienia i nazwiska, daty urodzenia, danych dotyczÂących rodzicĂłw, informacji o ÂżyjÂących i nieÂżyjÂących czÂłonkach rodziny, chrzestnych, a nawet opiekunach, ktĂłrzy mieliby przej¹Ì opiekĂŞ w razie nagÂłej Âśmierci rodzica.

WidzÂąc, kogo Snape wymieniÂł w ostatniej rubryce, Harry rozdziawiÂł usta.

— Kiedy z nimi rozmawiaÂłeÂś?

Snape utkwiÂł w nim ciemne spojrzenie.

— Nie rozmawiaÂłem, ale nie wybraÂłbym ich, gdybym nie byÂł pewny, Âże przyjmÂą ciĂŞ bez protestu. Wiem, Âże wiele dla ciebie znaczÂą, a takÂże mam ÂświadomoœÌ, Âże uczucia te sÂą odwzajemnione. To jest moja wola — postukaÂł palcem w rubrykĂŞ z imionami Molly i Artura — a nasze rodziny ³¹czÂą wiĂŞzy krwi, nawet jeÂśli odlegÂłe. Dodatkowo przeznaczyÂłem wystarczajÂącÂą sumĂŞ pieniĂŞdzy na twoje utrzymanie, Âżeby aspekt finansowy nie stanowiÂł problemu. Nikt nie bĂŞdzie miaÂł prawa zakwestionowaĂŚ mojego wyboru.

— Czy to naprawdĂŞ konieczne? — zapytaÂł Harry. — To znaczy nie spodziewasz siĂŞ umrzeĂŚ, prawda?

To by³o dziwne, ale myœl ta powodowa³a osobliwe uczucie w ¿o³¹dku Harry'ego. Pomimo burzliwego miesi¹ca i braku sympatii do Snape'a uœwiadomi³ sobie, ¿e jest ju¿ zmêczony zmianami. Weasleyowie z pewnoœci¹ przyjêliby go z otwartymi ramionami, ale znowu musia³by dostosowywaÌ siê do nowej sytuacji. Z drugiej strony têskni³ za rodzinnym ciep³em, które zawsze czu³, bêd¹c w towarzystwie Weasleyów, wiêc nie potrafi³ zrozumieÌ, czemu nagle myœl o wyprowadzeniu siê z Prince Manor zaczê³a napawaÌ go obaw¹. A mo¿e zwyczajnie martwi³ siê tym, co powie Ron na fakt, ¿e jest synem Snape'a? Ron zawsze by³ w gor¹cej wodzie k¹pany. No i jak zareaguj¹ Molly i Artur? Czy bêd¹ go traktowaÌ inaczej?

Snape wzruszyÂł ramionami.

— Trwa wojna. Nigdy nie wiadomo, co siĂŞ stanie.

Po tym nast¹pi³a cisza wype³niona skrobaniem pióra. W koùcu mê¿czyzna z³o¿y³ podpis i wskaza³ Harry'emu miejsce do zrobienia tego samego. W momencie, w którym atrament wsi¹k³ w pergamin po postawieniu ostatniej litery nowego nazwiska, teczka le¿¹ca na biurku zadygota³a. Pyknê³o i obok pojawi³a siê druga, podpisana Alan Snape.

— To miaÂło tak zrobiĂŚ? — zapytaÂł Harry niepewnie.

Dumbledore zaÂśmiaÂł siĂŞ.

— SpĂłjrz sam — powiedziaÂł, przesuwajÂąc ku niemu teczkĂŞ.

W œrodku znajdowa³y siê wszystkie dane na jego temat: karta chorobowa, oceny uzyskane pod koniec ka¿dego roku edukacji (nawet ucz¹c siê prywatnie, musia³by byÌ co roku egzaminowany przez najbli¿sz¹ szko³ê), dane dotycz¹ce rodziców, czy te¿ miejsca obecnego zamieszkania (Spinner's End). Zauwa¿y³ jednak, ¿e kilku informacji brakuje. Nigdzie na przyk³ad nie widzia³ ani œladu nazwiska Potter, wiêc w rubryce, gdzie powinna widnieÌ Lily Potter jako jego mama, by³o jedynie puste miejsce. Mimo to nie wygl¹da³o to podejrzanie, raczej jak przeoczenie, i tylko ktoœ bardzo wnikliwy móg³by stwierdziÌ, ¿e coœ jest nie tak.

— Zwykle wszystkie nowe teczki lÂądujÂą od razu tam — wytÂłumaczyÂł Dumbledore, wskazujÂąc na piĂŞtrzÂące siĂŞ szuflady — ale dziĂŞki mojej maÂłej sztuczce przekierowaÂłem jÂą tutaj. JakiÂś czas temu poradziÂłem Severusowi utajniĂŚ twoje akta, dziĂŞki czemu — wskazaÂł na teczkĂŞ z nazwiskiem Harry Potter — nikt nie bĂŞdzie miaÂł do nich dostĂŞpu. PoniewaÂż nazwisko Snape nie jest utajnione, w chwili zmiany nazwiska powstaÂła nowa teczka. Innymi sÂłowy zupeÂłnie nowy obywatel.

Harry daÂł znak, Âże rozumie. JuÂż wczeÂśniej Snape wszystko mu wyjaÂśniÂł. WiedziaÂł wiĂŞc o moÂżliwoÂści utajnienia danych i dlaczego takie prawo wprowadzono, a takÂże kto sprawuje pieczĂŞ nad utajnionymi aktami. Podczas ubiegÂłej wojny miaÂło to uchroniĂŚ czarodziejĂłw posiadajÂących wÂątpliwy status krwi przed przeÂśladowaniami. Tylko urzĂŞdujÂący dyrektor Hogwartu i Naczelni Magowie Wizengamotu mieli do nich dostĂŞp, a nawet ich obowiÂązywaÂła tajemnica.

Z ciekawoÂści otworzyÂł drugÂą teczkĂŞ i rzeczywiÂście — tutaj znajdowaÂło siĂŞ wiĂŞcej informacji, w tym drzewo genealogiczne potwierdzajÂące jego status krwi oraz adnotacja o zmianie imienia i nazwiska. Harry zdecydowaÂł siĂŞ pozostaĂŚ przy propozycji Snape'a, choĂŚ poprosiÂł, Âżeby na drugie imiĂŞ mieĂŚ Harold, co po zdrobnieniu bĂŞdzie oznaczaÂło tyle, co Harry. PoniewaÂż nazywaÂł siĂŞ tak dziadek Nobiliusa Snape'a, tradycja zostaÂła zachowana, nawet jeÂśli byÂł czarodziejem pó³krwi.

Kiedy wszystkie formalnoÂści zostaÂły speÂłnione, a teczki wylÂądowaÂły w odpowiednich szufladach, poÂżegnali siĂŞ z Dumbledore'em i ruszyli korytarzem, by powrĂłciĂŚ do atrium i tam sieciÂą Fiuu przedostaĂŚ siĂŞ do Prince Manor.

Za zakrĂŞtem jednak czekaÂła na Harry'ego bardzo nieprzyjemna niespodzianka.

Zimne stalowe oczy spoczê³y na nim, a wynios³e rysy twarzy i platyna w³osów wy³oni³y siê z pó³mroku pochodni niczym przywo³ane prosto z koszmarów.

Przed nim staÂł Lucjusz Malfoy.


_______________________________
[1] 1 cal = 2,5 cm.
[2] Ta nietypowa nazwa nie jest wynikiem mojej wyobraÂźni. Te zwierzĂŞta naprawdĂŞ istniejÂą. SÂą to jaszczurki z rodziny jaszczurek kolczastych. SiĂŞgajÂą czterdziestu centymetrĂłw dÂługoÂści i ÂżyjÂą w poÂłudniowej Afryce. WyglÂądajÂą dokÂładnie: tak.
[3] Na wystawie rzeczywiœcie znajdowa³a siê ró¿d¿ka, co zosta³o wspomniane w pierwszym tomie. Ja jedynie dopisa³am do niej historiê.
[4] Plecionki, o ktĂłrych mowa w opowiadaniu, wyglÂądajÂą: tak.
[5] Na potrzeby tego rozdziaÂłu czêœÌ informacji, w tym wypowiedzi aparatu, zaczerpnĂŞÂłam z tomu „Harry Potter i Zakon Feniksa”.

NASTÊPNY ROZDZIA£: MALFOYOWIE

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.